Kayıp Gülüşler

**asi_qenc**

Kayıp Gülüşler

Boyut yetmiyor hissiyata,gözlerim dolu dolu resimlerine fakat ecel çanları çalıyor umut için.. Çalan umudun sonunu mu yoksa zihnimin yok oluşunu mu çağrıştırıyor idrak edemiyorum..Aka siyah dediğim günleremi döndüm yoksa? herşey karanlık mı? çözde ver ellerime! yksa bu karartı gözlerimi rahat bırakmayacak..Zihnimi köreltiyor acımasızlık.. Bir hiçliğin figuranı olmuş,kemik yığını şeklinde..ruhlarını aldırmış kalabalıklardaki tekim ben..Anlayamaz kimse çözemez derinlerimi,kendi içimde bir savaş..Siyahlarım mı beyaz oldu şimdi? Eski eller kayıp giderken hayatımdan,ki onlar zamanındaki en beyazlar! En mükemmeliydi,kader denileni kahreden kahraman,belkide uzun ağıtların mendiliydi ellerimde..Gidişler mümkündü kapılar açıkken,fakat dört duvarım içinde nasıl gitti,gidebildi?..Nefesler soyutlaştığında,hayat dondu..Ve ben.. üşüdüm uzun uzun,saniyeler asırları armağan etti.. Labirentler hatırıma geldiğinde haritasını uzattı kederle,gözlerim çıkışı bulamadığında bir daha kontrol edecek kdr delirmişti.. Büyümüş işte kendi kurduğum dnyadaki kahramanlar gözümde.. oysa bnm beynimdi snn ruhuna hükmeden! Bilincini var eden bnm yokluğum olmamalıydı..Aniden ve derince çöken sessizlikler,damarlarıma bu denli işlememeliydi..Fazla kan aktı gözlerden,kalplerden..Sen hayatında hiç olmadn ki! hiçliği nasıl yaşattı,merhamete ne kdr muhtaç kaldığını anlamadığım hükümlerin?.. Uzun bir soluk gibiydin..Ve son kez içime çekmek için ölmeyi bekledim! ölmeyi istedim.. Bilinçaltı karalamalar gözlerine endeksli,gündüzleri güneşe renk veren sen,nasıl ayı yokettin gecelerimde? Nasıl taşıdın bir gece gökyüzünü hayallerime..Fazla beklemişlik azınlıkta kalan umudun kusurlarını döktü hayat masama,elimde renkli bir kalem,yazacak kağıt aradı gözlerim.. bulamadıkca, kanadı kalemim..umudu çizme şansı dahi bulamadı,geride bırakılanlar yalnızca sensizlikti,öyle dünyadaydınki durmuşluk ne bilemedin.. Kum saatini andıran yaşamımda öğretmek istedim tükenmeyi bekledim.. Yarım kalmış bir cümle gibi..Emanet bir hayatı yaşar gibi..Neden bu kdr zor oldu yeniden demek,hayata başlamak bir yerden? Çünkü sendin hayatım..Sahip olduğum hayatı anlamlı yapan,değerli yanı sendin çünkü..Zamanın silemediği çok şey vardı..Dünler getirdi yarınları,hep kırılmış hayallerden kalan izlerle.. Birileri dolduramadı,birileri olmadı yerinde; sen diye sarıldım tanımadığım yüzlere..Yine siyah,yine sisli,yine hep karanlık gökyüzü.. Ulaşamam erişemem hislerine artık..İfadesi zor cılız cümlelerle..yeter!! Dursun bu zaman çarkı..Yaraların kabuklanması geçirmezki acıları! Nefretimi haykırır gibi,içimdeki öfkeyi kusar gbi; yoketmek istedim içinde ''biz'' olan herşeyi..Benliğimi seni kaybettiğim anılara esir bırakmışken ne kdr mümkündü bu? Sus! yalvarırım kirletme hatıralarımı..Kirletme aşk kokan sayfalarımı.. Hayallerimi karalama artık,bırak zavallı umutlarımı yaşasınlar..uzaktaki gemilere binmek istedim bn masumca,denizlerde boğulmayı öğrendim..o güzelim maviliği çekmek istedim ciğerlerime,yokluğunu hissettim..Rengarenk gökyüzünü,karakalem çizdi ellerim,en acı verenide aynı kalemle senin üzerini çizemedim..Zihnimde yarattğım sen hükmederken beynime unutamadım işte..bağırıp çağırırken resimlerine,sus pus oldum yüzüne,tekrar aşık oldum gözlerine.. damarlarım patlarcasına bağırırken ismini sen kahkaha atabiliyordun yabaşka bedenlerde, işte ben o anda uçurum gözlerini kaybettim,yükseldim gökyüzüne! Bir limanı aradım ben sende.. Kollarının arasında huzura kavuştu ruhum,bütünleşirken tenlerimiz hayalinde yoktu! üçüncü karakterlerin lekeleri..umutsuzluk değil bu kirlenmişlikti..Neydi ağır gelen bu kdr? basitleşemezdin oysa sen gözümde..Kusursuzluğun yegane temsiliydi sanki kavramların,büyülercesine içine çekerdi beni..Yitirirdim kendimi sende! silemiyorum,atamıyorum içimdeki bizi.. Kendimi yoketmek pahasına yaşatıyorum izlerini.. Şimdi zavallı ruhum,çare aramaz artık; terketti bedenimi çoktan..Şimdi açamam ellerimi gökyüzüne,erişemem o sonsuz düşlere! küçük umutlarım var göremediğim hayallerimden geride,izleri kalmış silik silik.. ama hep yüreğimde! en derinlerde.. Hiç mi susmaz içimdeki o sessiz çığlıkların? Dönde çek içimdeki seni bedenimden.. Azat et benliğimi kirlenmişliğinden!. Şimdi en sessiz çığlıklarımı atıyorum,rüzgarın bile tokat gibi geçtiği bedenimde.. Gökyüzü eşlik ederken gözlerime deler geçer zihnimi,kalbimi..Acıyı tanıyorum gülüşlerde.. Ama ya sen.. Hiç gerçek oldun mu ki?..
Sen masum görünüşleri özleştirdğin sahte kişiliğini yaşatırken hayatnda,ben aynada kirlilik sezdiğim gözlere tapışımı seyrettim..oluk oluk acı fışkırdı aynalardan,ölümlendim! iyileşmiş olsada idrak yolu iltihabın,yardıma çabalasan da..ne fark ederki ben titrerken başka kolların altında?! Artık en sessiz çığlıklarım var duvarlarında..ateş pahası bakan gözlerine bakakalırdım ya?.. artık ihtiyacım yok yanıp kavrulmaya! Acı bu kdr tanıdık gelmemişti sahte gülüşlerime.. Anlayamadın sevgilim.. Sen hiç gerçek olmadın ki!

02.57 - 05.17

04.02.2009

Tuana Yılmaz & Hande Taşkın

The_Puke & Asi_qenc

_________________
Dileğini tutmuş,sayar sonsuzdan geri..
Yanarken yanakları,üşürmüş elleri..
Dönebilsen,bakabilsen geri;
Unutmuştun,hatırlarsın belki ismini...

...Yeniden Hayata...